Veluwezoomtrail (2-daagse)

Het is eindelijk zo ver; de Veluwezoomtrail 2017! Ik heb me hier begin dit jaar voor ingeschreven en ik keek al lange tijd uit naar dit zomerhoogtepunt. Plaats delict: Dieren.

De weergoden zijn ons iets te goed gezind, want het is flink warm. Op zaterdag nog bewolkt, maar toch 23 graden en op zondag klimt de temperatuur naar 28 graden met heel veel zon….
De Veluwezoomtrail wordt georganiseerd door Jan Strijker en vindt plaats bij Polysport Dieren. Er ligt een heuse langlauf-baan, maar ik heb eerder zin in ijs, dan in skiën.

Langlaufend de finish over.

Dag 1: 11 en 19 km

De tweedaagse begint voor mij met een dubbele afstand. ‘s Morgens lopen we 11 km, waarbij we geheel in het bos blijven. De eerste afstand gaat soepel. De benen zijn nog fris en in het bos is het goed uit te houden. Vanwege de droogte zitten er best wat mulle stukken zand in. Netjes op de zijkanten lopen dus. Volgens Jan Strijker krijgen we ook de ‘cake-walk’ (althans, zo heb ik het verstaan) voor onze kiezen: een mul stuk van ruim 500 meter. Tandje terug en doordieselen maar. Binnen het uur ben ik weer terug in de overdekte tennishal en pak snel de fiets om thuis te eten en om te kleden.

Alle ballen verzamelen!

‘s Middags staat de 18 km op het programma. Ik neem me voor om ook dit rustig aan te doen, maar onderweg beland ik in een sportief gevecht met een Engelse jongedame. En tja, je wilt toch ‘age before beauty’ finishen, maar helaas is ze me te snel af.
Onderweg is één verversingspunt ingericht: recht voor het huis van Aad Steylen. Deze krasse knar loopt nog steeds zelf hard en traint al 40 jaar zijn eigen loopgroep.

“De Imbosch” – woonhuis van Aad Steylen middenin het bos.

Dag 2: 33 km

Voor mij zijn zulke lange afstanden in korte tijd nieuw, dus ik was benieuwd hoe ik er fysiek aan toe zou zijn. Een beetje stram verschijn ik aan de finish, maar die stramheid is binnen de eerste kilometer verdwenen.

Wat volgt is een behoorlijke uitputtingsslag. De temperatuur is vandaag opgelopen tot 28 graden. De organisatie heeft daarom besloten om op een paar open plekken het parcours wat te verleggen naar het bos. Dat ze dat niet voor het hele parcours kunnen doen, blijkt uit de lange single track van de brandtoren richting Rozendaal. Die is voor veel lopers – ook voor mij – een pittig onderdeel van de route. Eenmaal terug in het bos wandel ik een poosje de heuvels omhoog.

Laatste stuk van singletrack (richting brandtoren bekeken)

Hoewel dit deel van het parcours voor mij bekend terrein is, vind ik het dit wel het zwaarste stuk van vandaag.  Maar goed, beetje wandelen en op naar de 2e verversingspost, bovenop de Posbank. Even bijtanken (letterlijk en figuurlijk) en dan de laatste 8 km door het bos.

2e verversingspost op Posbank

De laatste kilometers door het bos gaan vrij soepel. Af en toe even wandelen, maar de benen voelen eigenlijk nog verrassend goed. Het is meer de hitte die voor een algeheel gevoel van vermoeidheid zorgt.

Op het moment dat ik 30 km op de teller heb staan, passeert een mountainbiker van de organisatie: “nog 300 meter en dan ben je er!” Ik staar hem ongelovig aan, volgens mij moest ik er nog 3. Blijkbaar is er met het aanpassen van het parcours toch wat aan de afstand gesleuteld. Na bijna 31 km kom ik moe, maar zeer voldaan over de finish.