Drielandenpunttrail

Met een Ciko-delegatie van 12 personen hebben we de drielandenpunttrail in Vaals gelopen. 21 km met bijna 800 hoogtemeters (volgens de site). Voor mij is het de eerste trail met een dergelijke hoeveelheid D+.

Bijtijds verzamelen we bij Peter en Marlies thuis voor een kop koffie. Ik rij met Edwin mee en tegen het middaguur komen we aan in Vaals. Het weerbericht beloofde regen, maar tot op heden blijft het droog. Fingers crossed!

Startnummer ophalen en daarna omkleden

Startnummer ophalen; ditmaal met een gratis Buff en op zoek naar de kleedkamer. Die blijkt een 800m. verderop te liggen in de lokale sportschool. Een beetje ver weg, maar wel lekker warm. In de sporthal kom ik Hans en Dafne tegen. Ook uit Arnhem, maar zij hebben er speciaal een weekendje weg van gemaakt.

Met z’n zevenen die de halve marathon gaan lopen, begeven we ons weer richting de start. De rest kan nog een uurtje in het café van de sportschool blijven hangen. Een foto vooraf en dan gaan we los.

vlnr: Michiel, Edwin, Nancy, Wim, Hans, René en Jan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het parcours is flink glad en modderig. Direct gaat het omhoog, Vaals uit. Een paar honderd meter verhard en dan linksaf een weiland in. De heuvels wisselen elkaar af, maar de modder blijft. Eerlijk gezegd heb ik hierdoor weinig oog voor de omgeving. Het vergt concentratie om niet uit te glijden of anderszins mis te stappen. Het lukt me niet 100%; na ongeveer 10km glij ik toch onderuit en beland op m’n rug. Direct hoor ik voor en achter me: ‘gaat het?’ ‘ca va?’ ‘Ja, geen probleem! Ik ga hier alleen even heel onelegant liggen….das alles.’ Dat is het fijne aan trailrunnen: het is zo gemoedelijk en sportief. Bij een wegwedstrijd zul je dat niet zo snel horen.

Onderweg passeren we tweemaal het drielandenpunt. Ik was er nog nooit geweest, maar het lijkt op de Euromast in het klein en in het bos. Bij de tweede keer staat er een verfrissingspost. Eigen beker meenemen en tappen maar! Nog een paar foto’s maken, een Belgische wafel naar binnen schuiven en weer door. Nog 8,5 km te gaan volgens het bordje.

Het drielandenpunt zelf.

De rest van de route loopt samen met de 11 km. Het wordt wat drukker, maar ik zie geen van de andere Ciko’ers die de 11 doet. Tegen het einde kom ik Nancy en René achterop. Enige verwarring aan mijn kant. Ik dacht dat ik hen beide had ingehaald in het begin, maar blijkbaar zijn ze me toch ergens weer voorbij gegaan. Ik ga ze allebei voorbij en na een kilometer of 19 vind ik het eigenlijk wel welletjes. Daar is gelukkig de laatste klim en kom ik weer bij het weiland waar het allemaal begon. Shit! veter los! Met nog maar 1 km naar de finish neem ik de gok. En maar goed ook, want Nancy steekt me in de laatste honderd meter nog voorbij. Hola, dat gaat zomaar niet! Met een eindsprint (en losse veter) kom ik toch nog 1 seconde eerder over de finish en laat ik alle andere Ciko’ers achter me.

Bij de finish een kopje bouillon, bakje rijstepap en dan vlug omkleden. Edwin en ik gaan als enige direct terug naar huis; de rest blijft nog hangen en samen uit eten. Wij hebben ‘s avonds nog weer verplichtingen. Moe, maar zeer zeker voldaan kijk ik terug op mijn eerste serieuze trail. De hoogtemeters vallen mee: 675D+. Dit smaakt wel naar meer! Over twee weken de Wisent Wintertrail in Apeldoorn en misschien vlak daarvoor nog de Derde kerstdagloop van Ciko zelf.

Uitslagen: http://my5.raceresult.com/87325/results?lang=nl

Drielandenpunttrail (Vaals)

Gisteren werd ik tijdens de training gevraagd om mee te gaan naar Vaals voor de drielandenpunttrail. Dat lijkt me wel leuk, dus vandaag direct ingeschreven en dan over ruim 3 weken starten in mijn eerste trail in Zuid Limburg.

Deze week verwacht ik ook mijn nieuwe sporthorloge. Ik keer na een paar maanden Garmin weer terug naar mijn geliefde merk Suunto. Ditmaal de Spartan sport wrist HR baro.

Posbank Crossduathlon

30 september deed ik voor het tweede jaar op rij mee met de Posbank Crossduathlon. De wedstrijd bestaat uit een (trail)loopgedeelte en een mountainbike-deel. Hoewel je de wedstrijd solo kunt doen, sta ik samen met mijn maatje Onno aan de start. Je moet tenslotte doen waar je goed in bent. En in mijn geval is dat niet mountainbiken.

Waar we vorig jaar heerlijk in het zonnetje konden genieten, was de editie van dit jaar ongeveer tegenovergesteld. Regen, regen, regen. Het was letterlijk een baggerzooi.
Vorig jaar behaalden we als mannen-duo op 4 seconden na het podium niet. Dat kunnen we dit jaar natuurlijk niet weer laten gebeuren. Met bijna 600 trainingskm’s in de benen voor de marathon over twee weken, denk ik dat het wel goed moet komen.

Even over de opzet van de wedstrijd: je kunt een korte of een lange variant doen. Wij kiezen ook dit jaar weer voor de lange variant, maar ‘lang’ is hier relatief: het bestaat uit 7 km hardlopen, gevolgd door 21 km fietsen en tenslotte 3 km hardlopen. De moeilijkheid zit in het hoogteverschil: respectievelijk 118m, 312m en 96m. De hartslaggrafiek laat achteraf dan ook een pittige indruk achter:

Hartslag van eerste run: direct sky-high. Garmin is nog gewend aan mijn rustige duurlopen, dus denkt dat deze hoge hartslag een negatief effect heeft op mijn prestatieconditie. 🙂

Jammer genoeg is de competitie dit jaar toegenomen. Zowel in aantal, als in kwaliteit. Nummer één bij de mannenduo’s is een semi-prof wielrenner en een triatleet. Met 10(!) minuten voorsprong op nummer twee, winnen ze met grote overmacht. Zucht… nog zo goed getraind, maar helaas worden we ook dit jaar weer 4e. Ditmaal niet op 4, maar op 60 seconden. Maar, ach…. we hebben toch weer lekker buitengespeeld!

Marathon Amsterdam….nog 6 dagen

het aftellen tot de marathon kan nu bijna op één hand: nog 6 dagen te gaan. De voorbereiding is goed, de vorm is goed, het lijf is goed en de zenuwen beginnen ook te komen.

Aanstaande zondag sta ik tussen duizenden hardlopers die allemaal de afgelopen weken en maanden hebben getraind om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Ik sta er met mijn eigen sub4-projectje ook. In vergelijking met Rotterdam, dit voorjaar, ben ik veel beter getraind. Ruim 200 km’s meer gelopen in de afgelopen 3 maanden dan in januari, februari en maart dit jaar. Onder het mom van ‘hoe meer je erin stopt, hoe beter de wedstrijd zal verlopen’ ga ik zondag met een gerust gevoel van start. Natuurlijk is 3:59:59 ook sub4, maar mijn lat ligt hoger dan dat. 3:45 is de streeftijd.

Het is geen kunst om fit aan de start te verschijnen, maar het is wel een kunst om de marathon goed uit te lopen. Qua voorbereiding heb ik mijn best gedaan (en doe ik deze week nog steeds), maar op sommige aspecten heb ik geen invloed. De weersvoorspelling van komend weekend lijkt haast zomers te worden: zonnig en 20 graden. Heerlijk voor de toeschouwers, maar ik heb het ‘t liefste wat koeler.

Over een week weten we meer.

Dieren onderweg

Tijdens de lange(re) duurlopen door de bossen, parken en heide neem ik vaak mijn telefoon mee. In geval van nood, maar eigenlijk veel meer als fototoestel.

Ik probeer de dieren die ik onderweg tegenkom op de gevoelige plaat vast te leggen, maar eerlijk gezegd lukt dat maar matig. Het lospeuteren en foto-gereed maken duurt vaak zo lang dat het dier in kwestie allang de benen heeft genomen. Misschien moet ik maar eens een apart fototoestel overwegen voor dit doeleinde.

Wat kom ik zoal tegen? Naast de vele vogeltjes natuurlijk, eekhoorns, wilde zwijnen, herten, reeën, Schotse hooglanders en héél soms een hazelaar.
Afgelopen weekend kwam ik deze twee knapen tegen; rustig luierend en grazend staarden ze me aan.

Schotse hooglanders