Terugblik 2018

Het einde van het jaar is weer bereikt. Tijd om nog één keer achterom te kijken. Hoe was dit jaar op loopgebied?

Als ik goed geteld heb staan er iets meer dan 1900 km’s op de teller. Dat is een fractie minder dan vorig jaar, maar wel te verklaren doordat ik in 2017 trainde voor twee marathons én dat ik afgelopen zomer minder liep als gevolg van een achillespeesblessure.

Ik heb aan slechts 4 wedstrijdjes meegedaan; allemaal trails. Ik vind het prima.Als ik niet (hard)loop dan lees ik graag boeken. Zeker als het goede boeken over hardlopen zijn. In de afgelopen weken las ik het verhaal van Scott Jurek (‘Naar het noorden’). Jurek beschrijft, samen met zijn vrouw Jenny, hun avontuur om de snelste tijd neer te zetten op de Appelachian Trail in Amerika. Wil je een beetje een beeld hebben van hoe dat was? Check dan de documentaire op Netflix van ‘Speedgoat’ (‘Made to be broken’), die een jaar na Jurek het record alweer aanscherpte. Ik besluit nu ter plekke om toch mijn boeken-pagina, die al een jaar in concept is aangemaakt, maar eens te publiceren.

2019

Wat gaat het nieuwe jaar brengen? We zullen het zien. Als eerste en enige wedstrijd staat nu de Dutch Coast Ultra (50 km) op het programma. Ik kijk er naar uit om mijn eerste echte ultra te lopen. Die van de Bridge to bridge telt dan toch eigenlijk niet mee.

Verder maak ik weinig plannen. Met een druk gezin en werk is het toch altijd lastig om te plannen, dus de trainingen werk ik met enige regelmaat ook aan de randen van de dag af. Zondagochtend heel vroeg vertrekken voor mijn lange duurloop is geen uitzondering gebleken.

Vrolijke duurloop

Vandaag is weer de eerste dag van 2018 dat de wintertijd is ingegaan. Waar veel mensen besluiten om langer in bed te blijven liggen, kies ik ervoor om op tijd mijn lange duurloop te doen.

De heide is al enigszins berijpt op deze ochtend

Er is reden voor vrolijkheid; afgelopen weken kampte ik met een achillespees blessure, maar die is nu volledig over! Die blessure hield ik over aan een kortstondig avontuur met Hoka One One schoenen. Deze zomer kocht ik bij MudSweatTrails Store nieuwe trailschoenen en de Hoka’s leken me wel wat. De eerste weken liepen ze inderdaad heerlijk, maar ik kreeg ook last van mijn rechter achillespees. Na enig onderzoek bleek het aan de schoenen te liggen en sinds ik op nieuwe schoenen loop (van Salomon dit keer; dank MST voor de goede service!!) nemen de klachten inderdaad af.

Vrolijkheid is er ook omdat het voor het eerst weer een beetje koud is ‘s morgens. Ik kan mijn nieuwe handschoenen testen (check!) en loop zo op mijn gemak een rondje over het Rozendaalse Veld. Het is nog rustig met mensen, maar wie spot ik daar vlakbij de brandtoren? Edwin! Hij loopt ook op de bonnefooi een rondje, op zoek naar wild om met z’n spiegelreflex camera vast te leggen. Wat dat betreft is het geen gelukkige ochtend.

Dutch Coast Ultra by Night (DCUbN)

Edwin loopt een stuk met me mee en samen praten we o.a. over de volgende reden van vrolijkheid: in januari loop ik mijn eerste 50 km. Voor Edwin wordt het z’n 100e marathon+ afstand. We hebben ons allebei ingeschreven voor de Dutch Coast Ultra by Night in januari volgend jaar. Onder het mom van: ‘als je het doet, kun je het maar beter goed doen’, heb ik besloten om 50 km te doen. En waarom dan niet in januari, over het strand, in de nacht, met waarschijnlijk de wind tegen? Als ik het daarna nog leuk vind, kan ik er nog wel eentje doen.

Nu langzaam, maar zeker de km-aantallen opvoeren en de lange duurlopen op zondagochtend ook. Met de 23 km van vanmorgen zit het wel goed. De rest van de dag heb ik geen centje pijn.

Ultrarunning: Bridge to Bridge Freedom Trail

Afgelopen zaterdag, 8 september, was de eerste officiële editie van de Bridge to Bridge Freedom Trail. Een zogenaamde van A-naar-B trail; vanaf de Ginkelse Heide naar de John Frost-brug in Arnhem. Een route van 44 km die ons langs alle historische plekken van de Operatie Market Garden voerde. Letterlijk en figuurlijk in de voetsporen van hen die hun leven waagden voor de vrijheid van de Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog.

Parachutes open overhead as waves of paratroops land in Holland during operations by the 1st Allied Airborne Army. September 1944 (foto: wikimedia)

Het zou voor mijn palmares betekenen dat ik mijn 6e marathon kon bijschrijven, maar tevens ook mijn allereerste ultraloop! Immers, alles meer dan de 42,2km telt als een ultra….zelfs als dat maar 1,5 km is.

In de voetsporen van

Deze trailwedstrijd (eigenlijk geen wedstrijd, maar een herinneringsloop) werd georganiseerd door de organisatie van Bridge to Bridge en MudSweatTrails uit Zoetermeer. Samen met Hans had ik me begin dit jaar ingeschreven en het zou het sportieve hoogtepunt van dit jaar worden. Allebei werden we dit jaar ultralopers…. 🙂

Herdenkingsmonument Ginkelse heide

Het begon zaterdagochtend rustig. De starttijd van 13:00 uur gaf ons ruim de tijd om op Papendal ons startnummer op te halen en rustig een broodje en koffie te nuttigen. Met een tweetal bussen werden we keurig op tijd naar de start op de Ginkelse heide gebracht.

Een oud-commando sprak ons voor de start toe en wenste ons succes. In tegenstelling tot de manschappen van vroeger, wisten alle lopers dat ze ‘s avonds weer thuis zouden zijn. Moe en voldaan, maar niet dood of gewond. Na de peptalk startten we in groepen van ca. 40 personen. Maar niet nadat we in in een speciaal hiervoor opgezette legertent een geluidsimpressie te horen kregen van een soldaat die op het punt staat uit zijn vliegtuig te springen. Op weg naar het onbekend

Een oud-commando sprak ons vooraf toe.

Jullie tocht zal ook heroïsch zijn, maar één ding is zeker: vanavond zijn jullie gewoon weer thuis. (oud-commando)

Hans en ik hebben al veel gebieden rondom Arnhem gezien tijdens onze duurlopen, maar het gebied rond de Ginkelse heide kenden we nog niet. Een kronkelig zandpad bracht ons na een paar kilometer weer in het bos en onder de A12 door. Met veel single tracks, maar toch ook de nodige verharde stukken kwamen we na ongeveer 14 km bij de eerste verzorgingspost. Midden op de hei bij Wolfheze was een voedseldropping gedaan in de vorm van winegums, ontbijtkoek en zoute pinda’s. Dat ging er allemaal goed in.

op de Wolfhezer heide was een voedseldropping gedaan.

Na Wolfheze zetten we koers richting Papendal om onder het befaamde tunneltje door te gaan. De route ging hier over dezelfde paden als de Arnhem-Rhenen Trail, die ik in augustus nog als training had gelopen. Met het pad over het ecoduct konden we voor de tweede maal over de snelweg en kwamen in heidegebied.

Het terrein werd mij steeds bekender. Nadat we de hei achter ons hadden gelaten kwamen we op de brede bospaden aan de noord-oost kant van Oosterbeek terecht. Hier en daar wat saai met veel grof puin, zodat je nog goed moest opletten waar je stapte. De volgende verzorgingspost stond – hoe kon het ook anders – bij Hartenstein. Wederom goed verzorgd en ik heb de tijd genomen om wat te eten en drinken. Hans had een paar kilometer ervoor aangegeven last van zijn maag te hebben en bleef wat achter. Ik verwachtte hem bij de verzorgingspost nog wel te treffen, maar achteraf bleek dat hij toen al een aardig grote achterstand op mij had.

De verzorgingspost bij Hartenstein

Via de heuvels op en rond de stuwwal van Oosterbeek, bereikten we landgoed Duno en de Westerbouwing. Eigenlijk vond ik het wel best dat we na zo’n 31 km de meeste hoogtemeters gehad hadden. Wat volgde was een saai stuk door de uiterwaarden tussen Oosterbeek, de Rijn en het treinspoor. Moraal was even ver te zoeken.

Herinneringskruis

Dat veranderde toen we op 37 km bij de militaire begraafplaats in Oosterbeek aankwamen. Eerst weer wat recupereren bij de derde en laatste verzorgingspost en toen met gepast respect de begraafplaats op. Alle lopers hadden een houten herinneringskruisje meegekregen met het verzoek die ergens langs de route te plaatsen. De meeste lopers kozen, net als ik, ervoor dat bij een militair graf te doen. Ik zocht een graf waar ik nog geen kruisje bij zag staan en vrij willekeurig bleef ik hangen bij het graf van C.D. Spires. Een Britse chauffeur die op 24 jarige leeftijd zijn leven ver van huis verloor. Heel eerlijk kreeg ik een brok in mijn keel. Ik kan elke dag doen wat ik wil, dankzij hen die vochten voor mijn vrijheid. Het klinkt cliché, maar zo voelde het wel.

Hoewel ik niet lang ben blijven rondhangen, waren de benen en het lijf stram geworden. Het kostte me zo’n 2 km om weer op gang te komen. Gelukkig ging het verder in een vrij rechte lijn richting het centrum van Arnhem.

Met uiteindelijk 4:33 uur op de klok en bijna 44 km in de benen finishte ik aan de voet van de John Frostbrug. Een mooi evenement, waar ik met veel genoegen op terugkijk.

Denemarken

Tijdens vakanties neem ik altijd hardloop spullen mee. Lopend een stukje van het land verkennen is in mijn ogen toch de beste manier om iets te zien van je omgeving.

Enige tijd geleden waren we in Jutland, Denemarken en daar heb ik een mooie route langs de steile rotskust gevolgd. Niet heel lang, maar met ca. 14 km op de teller was het voldoende om wat te kunnen zien. Doel was de vuurtoren van Rubjerg Knude. Deze vuurtoren ligt midden in een kleine zandverstuiving. Naar het schijnt heeft het zand en de afkalvende rotsen grote invloed daar; men verwacht dat de vuurtoren in 2023 in het water zal vallen.

 

4PCTN: 4 Parken City Trail Night edition

Vorige week vrijdag, 25 mei, was de allereerste editie van de 4 Parken City Trail Night edition. Net als de ‘overdag-versie’ wordt deze georganiseerd door Dorothea Bil van www.trailxperience.nl.

Ik had me al ver van tevoren ingeschreven, maar toen het eindelijk zover was, kampte ik met een flinke verkoudheid. Balen! Even getwijfeld om niet te gaan, maar zo’n wedstrijdje – letterlijk – om de hoek wilde ik toch niet laten schieten. Als het echt niet meer zou gaan, kon ik altijd nog uitstappen.

Het is best raar om op vrijdagavond nog te gaan lopen. Normaal zit ik dan met een biertje of zo voor de TV, maar nu moest ik toch echt om negen uur mijn spullen pakken en daarna richting de skeelerbaan van Thialf Arnhem. Dat ik niet echt fit was bleek achteraf; de volgende dag kwam ik tot de conclusie dat ik de hele wedstrijd op mijn gewone (weg)schoenen had gelopen in plaats van mijn trailschoenen die ik eigenlijk aan had willen doen. Hmm…

Maar goed, ik zou starten om 22:15 uur en toen ik rond kwart voor tien aankwam zag ik al een paar bekenden klaar staan. Zij startten in de ronde van 22:05. Ok, startnummer ophalen, hoofdlampje controleren en na een kleine toespraak van Dorotha gingen we ook echt om 22:15 uur van start. Ik spreek iemand die speciaal vanuit Hoorn voor deze wedstrijd naar Arnhem is gereden. Na afloop tref ik hem niet meer, maar via Strava lees ik dat hij het een geweldige ervaring vond. En zo is het.

In een klein groepje van ca. 8 man gaan we over de bekende, maar donkere paden van Sonsbeek, Zijpendaal, Gulden Bodem, Klarenbeek, Hoogte80. Alles is keurig verzorgd: verkeersregelaars op alle gevaarlijke plekken en zelfs drie verzorgingsposten met cola, chips, snoepjes, etc. Perfect voor elkaar! Ik bedank ze allemaal terwijl ik er langsloop; volgens mij waarderen ze het. Zij offeren hun vrijdagavond op om voor onze veiligheid te zorgen.

Man, dit was toch eigenlijk wel heel leuk om te doen! De verkoudheid werd niet zo erg dat ik moest opgeven, maar ik heb rustig aan gedaan en na 17,5km en 1:47u kwam ik rond middernacht bij de finish. Persoonlijk onthaald door Dorothea en met een leuk aandenken nog even napraten met Peter en Vincent onder het genot van een alcoholvrij biertje. Peter ging lopend naar huis (de kilometervreter), maar niet voordat ‘ie nog doodleuk vertelde dat hij de dag erna (feitelijk dezelfde dag dus) ook nog even de Stuwwalloop in Oosterbeek zou doen. Nou, hij liever dan ik.

De finish van 4PCTN. Iedereen gelijk alles op Facebook zetten?!

Ik heb nog ruim drie dagen last van spierpijn gehad. Voor mijn doen erg lang. Blijkbaar heeft die verkoudheid er lichamelijk toch nog wel wat ingehakt. Desondanks erg genoten en wat mij betreft is de 4PCTN een blijvertje in mijn agenda.

Trailmarathon Wezep/Wapenveld

Deze marathon op 12 mei stond al geruime tijd met potlood in mijn agenda, maar op het moment dat ik besloot me in te schrijven was ‘ie net een dag daarvoor volgelopen…. Hier en daar wat rondvragen leverde aanvankelijk niets op, maar een kennis op LinkedIn die ook op de deelnemerslijst stond blijkt toch niet te kunnen. Mooi zo! Ik loop dus op zijn nummer. Dank Jeroen!

Ik had niet speciaal getraind, hoewel twee weken hiervoor liep ik op een zondagochtend ‘gewoon’ eventjes 35 km. En dat voelde eigenlijk heel goed! Dus een trailmarathon zou ook wel lukken….dacht ik.

Klaar voor de start

Op de zaterdag was het het toch wel een beetje warm, maar de loop bleek

Bos, heide en trappetjes

zoals verwacht lekker kleinschalig. Ik schat in dat we met ongeveer 25 mannen en vrouwen aan de start stonden. Het gebied kende ik; immers een paar weken geleden heb ik hier 30 km rond het Heerderstrand gelopen. Het is veel bos, een klein beetje heide en een paar hoogtemeters. Goed te doen dus.

 

 

 

De eerste 20 km liepen ook eigenlijk wel prima. Rustig aan, niet op laten naaien om te versnellen. Bij de eerste verzorgingspost stond mij vader en hij is op elke post nadien ook blijven wachten. Fijn!

The old man and me

 

Met nog iets meer dan de helft te gaan, viel het met toch wat zwaarder dan ik had gehoopt. Dan maar wat meer wandelen. Tussen 25 en 35 km zat voor mij het zwaarste stuk. Warm en mijn maag was niet helemaal op orde. De eerste gedachten om het bijltje erbij neer te gooien spookten door mijn hoofd. Bij de laatste verzorgingspost (35 km) besluit ik om toch een gelletje te nemen. Dat kon op twee manieren uitpakken: kotsend uitstappen of toch een opleving en die laatste 7 km rustig uitlopen. Gelukkig voor mij werd het het laatste.

Na net geen 5 uur kom ik over de finish. Voor mijn gevoel was ik ergens net onder het midden van het veld geëindigd. Later lees ik in de uitslagen dat ik 16e van de 19 ben geworden. Ik vermoed dat sommige lopers helemaal niet zijn komen opdagen.

At last! The finish!

Moe, een beetje teleurgesteld, maar wel weer met een marathon op de teller, rij ik terug naar huis.

Klein Zwitserland trail (verslag)

Dichtbij huis ligt de Posbank. Een fantastisch gebied om in te kunnen hardlopen. Sinds een paar jaar wordt daar de Klein Zwitserland trail georganiseerd door local trailrunner Dorothea Bil (www.trailxperience.nl). Vorig jaar heb ik hem niet gelopen, omdat het een week voor (of na?) de marathon van Rotterdam was. Dit jaar heb ik geen serieuze marathons op het programma, dus ik loop gewoon waar ik zin in heb.

Actiefoto

Dorothea is ook de organisator van de 4 Parken City trail (zowel de dag- als nachteditie) en staat erom bekend dat ze in bekend terrein toch onbekende paadjes weet te vinden. Dat bleek ook tijdens deze KZT.

Misschien was het omdat de trailwedstrijd zo dichtbij huis was, want ik heb nauwelijks nagedacht wat ik allemaal nodig had. Een rugzak volgooien met wat eten en drinken, racevest mee en snel op de racefiets springen. Best lekker om eerst een kilometer of 5 in te fietsen. Ik loop met een paar andere lopers van Ciko. Ook Hans, loopmaatje van mijn vorige loopgroep, is van de partij, maar hij krijgt z’n maag niet op orde.

Voor de start eerst nog een selfie voor de appgroep van Ciko groep 5/6:

Selfie! (vlnr: Jan-Albert, Dorothea, Hans, Cordien en fotograaf Jan)

De route begint vanaf de scouting op camping Beekhuizen en gaat al snel over paadjes die ik inderdaad nog nooit heb belopen. Het weer is goed. De stemming is goed. What can go wrong? Nou, dat je bijvoorbeeld wel water meeneemt, maar de energierepen vergeet? Foutje. Aangezien de eerste van de twee drinkposten al op 6 km staat (en ik die opzettelijk voorbij loop), moet ik wachten tot het 16 kilometerpunt voordat ik weer wat kan eten. Het is gelukkig nog voor de serieuze hongerklop dat ik bij de tweede drankpost een beker cola en wat chocolade naar binnen werk. Lekker! Alle hoogtepunten van de Posbank komen voorbij: bos, heide, heuvels, trappen, mul zand.

Op 18 km (van de 22) lopen we vlak langs de finish, maar voordat we aan de pannenkoek mogen, moeten die laatste 4 kilometer nog wel behoorlijk dalen en stijgen. In 2 uur en 5 minuten, én met bijna 600 hoogtemeters op de teller, passeer ik de finish. Een prima besteding van Tweede Paasdag!

 

30 km tussen Hattem en Heerde

Met het lange Paasweekend voor de boeg en drukte op het werk, besluit ik op het laatste moment om ook Witte Donderdag vrij te nemen en mezelf te trakteren op een lange duurloop. Na wat speurwerk op de hittekaart van Suunto (aanrader!) kom ik op een 30 km trailrun tussen Hattem en Heerde. Gemakkelijk te bereiken met de auto en toch direct in de natuur.

Het is een vlakke duurloop: op al die 30 km’s stijgt het slechts 140 meter. Feitelijk is het een grote loop rond het Heerderstrand. Dat is voor mij redelijk bekend terrein. Heel wat jaren geleden (middelbare schoolperiode) kwam ik er ‘s zomers regelmatig voor een duik in het water of voor een biertje.

De omgeving is niet veel veranderd. Er is een pitch en putt baan aangelegd, maar verder is alles herkenbaar. De omgeving is afwisselend. Bos, heide, mountainbike trials of brede paden. Het begin en einde is op een paar kilometer van de Leemkule, nog zo’n plek uit mijn jeugd. Vroeger was het echt alleen een zandkuil met een patatkraampje, maar nu is er een camping naast.

Na 3 uur een 30 km verder zit ik weer in de auto op weg naar huis. Precies op tijd om de kinderen uit school te halen.