Weer terug (online)

Na een tijdje inactiviteit op deze plek (zo’n slordige 10 maanden), volgt weer een korte update.

Als gevolg van een scheenblessure (nee, geen shinsplints) heb ik de Dutch Coast Ultra by Night in januari niet gelopen. Sterker, ik moest het de eerste maanden rustig aan doen. Na verloop van tijd kon ik de km-aantallen weer wat opkrikken. Het gevolg is wel dat ik nauwelijks wedstrijdjes heb gedaan dit jaar.

De 4Parken City Trail night edition was de eerste van het jaar. Nog voorzichtig gekozen voor de 9 km. Het blijft leuk om in het donker – met koplamp – te rennen.
Daarna liep ik deze zomer 18 km bij de Veluwezoomtrail. Hier liep al eens eerder een tweedaagse. Hoewel het deels over mijn standaard loopgebied ging, kom ik toch niet vaak aan die kant van Dieren. Overigens loopt er een heel leuke trail van Dieren naar Arnhem, van MST! Je kunt hier van station naar station lopen, dwars over de Posbank.
In september koos ik op het allerlaatste moment voor nóg een nachttrail: de Montferland trail by night (ook van MudSweatTrails). De benen waren fris en goed en die 15 km in het donker gingen dan ook soepel.
Een week later stond de Freedom Trail op het programma. Al begin 2019 voor ingeschreven, de 44 km, maar zekerheidshalve toch teruggebracht naar 28 km. Een mooie tocht van Papendal naar de John Frostbrug in Arnhem. Vorig jaar liep ik er nog de 44 km, maar dat was voor dit jaar (een brug) te ver.

Zo zijn we alweer bijna aan het einde van het jaar aangekomen. Het lopen gaat nog steeds lekker en gemakkelijk. Ik doe met trails in de omgeving mee, als dat past in de verschillende agenda’s. Volgend jaar kijken we wel verder.
Het lijkt erop dat ik wel mee ga doen met een aantal Ciko-loopmaatje aan de Trail d’Ardechois in Frankrijk. Hoewel het geen echte bergen zijn, wordt dat toch mijn eerste bergtrail.

Terugblik 2018

Het einde van het jaar is weer bereikt. Tijd om nog één keer achterom te kijken. Hoe was dit jaar op loopgebied?

Als ik goed geteld heb staan er iets meer dan 1900 km’s op de teller. Dat is een fractie minder dan vorig jaar, maar wel te verklaren doordat ik in 2017 trainde voor twee marathons én dat ik afgelopen zomer minder liep als gevolg van een achillespeesblessure.

Ik heb aan slechts 4 wedstrijdjes meegedaan; allemaal trails. Ik vind het prima.Als ik niet (hard)loop dan lees ik graag boeken. Zeker als het goede boeken over hardlopen zijn. In de afgelopen weken las ik het verhaal van Scott Jurek (‘Naar het noorden’). Jurek beschrijft, samen met zijn vrouw Jenny, hun avontuur om de snelste tijd neer te zetten op de Appelachian Trail in Amerika. Wil je een beetje een beeld hebben van hoe dat was? Check dan de documentaire op Netflix van ‘Speedgoat’ (‘Made to be broken’), die een jaar na Jurek het record alweer aanscherpte. Ik besluit nu ter plekke om toch mijn boeken-pagina, die al een jaar in concept is aangemaakt, maar eens te publiceren.

2019

Wat gaat het nieuwe jaar brengen? We zullen het zien. Als eerste en enige wedstrijd staat nu de Dutch Coast Ultra (50 km) op het programma. Ik kijk er naar uit om mijn eerste echte ultra te lopen. Die van de Bridge to bridge telt dan toch eigenlijk niet mee.

Verder maak ik weinig plannen. Met een druk gezin en werk is het toch altijd lastig om te plannen, dus de trainingen werk ik met enige regelmaat ook aan de randen van de dag af. Zondagochtend heel vroeg vertrekken voor mijn lange duurloop is geen uitzondering gebleken.

Vrolijke duurloop

Vandaag is weer de eerste dag van 2018 dat de wintertijd is ingegaan. Waar veel mensen besluiten om langer in bed te blijven liggen, kies ik ervoor om op tijd mijn lange duurloop te doen.

De heide is al enigszins berijpt op deze ochtend

Er is reden voor vrolijkheid; afgelopen weken kampte ik met een achillespees blessure, maar die is nu volledig over! Die blessure hield ik over aan een kortstondig avontuur met Hoka One One schoenen. Deze zomer kocht ik bij MudSweatTrails Store nieuwe trailschoenen en de Hoka’s leken me wel wat. De eerste weken liepen ze inderdaad heerlijk, maar ik kreeg ook last van mijn rechter achillespees. Na enig onderzoek bleek het aan de schoenen te liggen en sinds ik op nieuwe schoenen loop (van Salomon dit keer; dank MST voor de goede service!!) nemen de klachten inderdaad af.

Vrolijkheid is er ook omdat het voor het eerst weer een beetje koud is ‘s morgens. Ik kan mijn nieuwe handschoenen testen (check!) en loop zo op mijn gemak een rondje over het Rozendaalse Veld. Het is nog rustig met mensen, maar wie spot ik daar vlakbij de brandtoren? Edwin! Hij loopt ook op de bonnefooi een rondje, op zoek naar wild om met z’n spiegelreflex camera vast te leggen. Wat dat betreft is het geen gelukkige ochtend.

Dutch Coast Ultra by Night (DCUbN)

Edwin loopt een stuk met me mee en samen praten we o.a. over de volgende reden van vrolijkheid: in januari loop ik mijn eerste 50 km. Voor Edwin wordt het z’n 100e marathon+ afstand. We hebben ons allebei ingeschreven voor de Dutch Coast Ultra by Night in januari volgend jaar. Onder het mom van: ‘als je het doet, kun je het maar beter goed doen’, heb ik besloten om 50 km te doen. En waarom dan niet in januari, over het strand, in de nacht, met waarschijnlijk de wind tegen? Als ik het daarna nog leuk vind, kan ik er nog wel eentje doen.

Nu langzaam, maar zeker de km-aantallen opvoeren en de lange duurlopen op zondagochtend ook. Met de 23 km van vanmorgen zit het wel goed. De rest van de dag heb ik geen centje pijn.

30 km tussen Hattem en Heerde

Met het lange Paasweekend voor de boeg en drukte op het werk, besluit ik op het laatste moment om ook Witte Donderdag vrij te nemen en mezelf te trakteren op een lange duurloop. Na wat speurwerk op de hittekaart van Suunto (aanrader!) kom ik op een 30 km trailrun tussen Hattem en Heerde. Gemakkelijk te bereiken met de auto en toch direct in de natuur.

Het is een vlakke duurloop: op al die 30 km’s stijgt het slechts 140 meter. Feitelijk is het een grote loop rond het Heerderstrand. Dat is voor mij redelijk bekend terrein. Heel wat jaren geleden (middelbare schoolperiode) kwam ik er ‘s zomers regelmatig voor een duik in het water of voor een biertje.

De omgeving is niet veel veranderd. Er is een pitch en putt baan aangelegd, maar verder is alles herkenbaar. De omgeving is afwisselend. Bos, heide, mountainbike trials of brede paden. Het begin en einde is op een paar kilometer van de Leemkule, nog zo’n plek uit mijn jeugd. Vroeger was het echt alleen een zandkuil met een patatkraampje, maar nu is er een camping naast.

Na 3 uur een 30 km verder zit ik weer in de auto op weg naar huis. Precies op tijd om de kinderen uit school te halen.

 

Terugblik op 2017

Het einde van het jaar is altijd een mooi moment om terug te blikken op wat ik op hardloopgebied heb gedaan.

Eerst wat getalletjes. In 2017 heb ik…

  • 1925 km gelopen;
  • 140 maal de loopschoenen aangetrokken;
  • bijna 180 uur gelopen; dat is zeven en een halve dag achtereen!
  • 20.000 hoogtemeters gepakt;
  • 2 marathons gelopen: Rotterdam, Amsterdam
  • 3 PR’s gelopen: op de 30 km (2:33), halve marathon (1:37) en hele marathon (3:48);
  • Voor het eerst 62 km in twee opeenvolgende dagen gelopen.

Al met al een heel mooi jaar voor mij om op terug te kijken. Ik heb twee marathons gedaan, mijn doel behaald om een marathon onder de vier uur te lopen en ook meer trailruns gedaan. Voor het eerst in Zuid-Limburg gelopen met wat meer hoogteverschillen dan op de Veluwe. En dat allemaal met geen enkele blessure of noemenswaardig vormverlies. En natuurlijk niet te vergeten: deze weblog zag het licht in juni dit jaar. Doel was en is nog steeds om voor mijzelf een visueel lopersdagboek te hebben. Niet zozeer om een ‘kijk-mij-eens-‘site te maken.

Plannen voor 2018. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik in 2018 voor ‘grote’ doelen op loopgebied wil halen. Met opgroeiende kinderen en fulltime banen is het binnen het gezin soms passen en meten om ook de km’s te blijven maken. Ik droom nog wel eens van een ultratrail van een km of 50, of een bergtrail in de Italiaanse Alpen. Wie weet of en wanneer die dromen uitkomen.

Marathon Amsterdam….nog 6 dagen

het aftellen tot de marathon kan nu bijna op één hand: nog 6 dagen te gaan. De voorbereiding is goed, de vorm is goed, het lijf is goed en de zenuwen beginnen ook te komen.

Aanstaande zondag sta ik tussen duizenden hardlopers die allemaal de afgelopen weken en maanden hebben getraind om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Ik sta er met mijn eigen sub4-projectje ook. In vergelijking met Rotterdam, dit voorjaar, ben ik veel beter getraind. Ruim 200 km’s meer gelopen in de afgelopen 3 maanden dan in januari, februari en maart dit jaar. Onder het mom van ‘hoe meer je erin stopt, hoe beter de wedstrijd zal verlopen’ ga ik zondag met een gerust gevoel van start. Natuurlijk is 3:59:59 ook sub4, maar mijn lat ligt hoger dan dat. 3:45 is de streeftijd.

Het is geen kunst om fit aan de start te verschijnen, maar het is wel een kunst om de marathon goed uit te lopen. Qua voorbereiding heb ik mijn best gedaan (en doe ik deze week nog steeds), maar op sommige aspecten heb ik geen invloed. De weersvoorspelling van komend weekend lijkt haast zomers te worden: zonnig en 20 graden. Heerlijk voor de toeschouwers, maar ik heb het ‘t liefste wat koeler.

Over een week weten we meer.