Terugblik 2018

Het einde van het jaar is weer bereikt. Tijd om nog één keer achterom te kijken. Hoe was dit jaar op loopgebied?

Als ik goed geteld heb staan er iets meer dan 1900 km’s op de teller. Dat is een fractie minder dan vorig jaar, maar wel te verklaren doordat ik in 2017 trainde voor twee marathons én dat ik afgelopen zomer minder liep als gevolg van een achillespeesblessure.

Ik heb aan slechts 4 wedstrijdjes meegedaan; allemaal trails. Ik vind het prima.Als ik niet (hard)loop dan lees ik graag boeken. Zeker als het goede boeken over hardlopen zijn. In de afgelopen weken las ik het verhaal van Scott Jurek (‘Naar het noorden’). Jurek beschrijft, samen met zijn vrouw Jenny, hun avontuur om de snelste tijd neer te zetten op de Appelachian Trail in Amerika. Wil je een beetje een beeld hebben van hoe dat was? Check dan de documentaire op Netflix van ‘Speedgoat’ (‘Made to be broken’), die een jaar na Jurek het record alweer aanscherpte. Ik besluit nu ter plekke om toch mijn boeken-pagina, die al een jaar in concept is aangemaakt, maar eens te publiceren.

2019

Wat gaat het nieuwe jaar brengen? We zullen het zien. Als eerste en enige wedstrijd staat nu de Dutch Coast Ultra (50 km) op het programma. Ik kijk er naar uit om mijn eerste echte ultra te lopen. Die van de Bridge to bridge telt dan toch eigenlijk niet mee.

Verder maak ik weinig plannen. Met een druk gezin en werk is het toch altijd lastig om te plannen, dus de trainingen werk ik met enige regelmaat ook aan de randen van de dag af. Zondagochtend heel vroeg vertrekken voor mijn lange duurloop is geen uitzondering gebleken.

Ultrarunning: Bridge to Bridge Freedom Trail

Afgelopen zaterdag, 8 september, was de eerste officiële editie van de Bridge to Bridge Freedom Trail. Een zogenaamde van A-naar-B trail; vanaf de Ginkelse Heide naar de John Frost-brug in Arnhem. Een route van 44 km die ons langs alle historische plekken van de Operatie Market Garden voerde. Letterlijk en figuurlijk in de voetsporen van hen die hun leven waagden voor de vrijheid van de Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog.

Parachutes open overhead as waves of paratroops land in Holland during operations by the 1st Allied Airborne Army. September 1944 (foto: wikimedia)

Het zou voor mijn palmares betekenen dat ik mijn 6e marathon kon bijschrijven, maar tevens ook mijn allereerste ultraloop! Immers, alles meer dan de 42,2km telt als een ultra….zelfs als dat maar 1,5 km is.

In de voetsporen van

Deze trailwedstrijd (eigenlijk geen wedstrijd, maar een herinneringsloop) werd georganiseerd door de organisatie van Bridge to Bridge en MudSweatTrails uit Zoetermeer. Samen met Hans had ik me begin dit jaar ingeschreven en het zou het sportieve hoogtepunt van dit jaar worden. Allebei werden we dit jaar ultralopers…. 🙂

Herdenkingsmonument Ginkelse heide

Het begon zaterdagochtend rustig. De starttijd van 13:00 uur gaf ons ruim de tijd om op Papendal ons startnummer op te halen en rustig een broodje en koffie te nuttigen. Met een tweetal bussen werden we keurig op tijd naar de start op de Ginkelse heide gebracht.

Een oud-commando sprak ons voor de start toe en wenste ons succes. In tegenstelling tot de manschappen van vroeger, wisten alle lopers dat ze ‘s avonds weer thuis zouden zijn. Moe en voldaan, maar niet dood of gewond. Na de peptalk startten we in groepen van ca. 40 personen. Maar niet nadat we in in een speciaal hiervoor opgezette legertent een geluidsimpressie te horen kregen van een soldaat die op het punt staat uit zijn vliegtuig te springen. Op weg naar het onbekend

Een oud-commando sprak ons vooraf toe.

Jullie tocht zal ook heroïsch zijn, maar één ding is zeker: vanavond zijn jullie gewoon weer thuis. (oud-commando)

Hans en ik hebben al veel gebieden rondom Arnhem gezien tijdens onze duurlopen, maar het gebied rond de Ginkelse heide kenden we nog niet. Een kronkelig zandpad bracht ons na een paar kilometer weer in het bos en onder de A12 door. Met veel single tracks, maar toch ook de nodige verharde stukken kwamen we na ongeveer 14 km bij de eerste verzorgingspost. Midden op de hei bij Wolfheze was een voedseldropping gedaan in de vorm van winegums, ontbijtkoek en zoute pinda’s. Dat ging er allemaal goed in.

op de Wolfhezer heide was een voedseldropping gedaan.

Na Wolfheze zetten we koers richting Papendal om onder het befaamde tunneltje door te gaan. De route ging hier over dezelfde paden als de Arnhem-Rhenen Trail, die ik in augustus nog als training had gelopen. Met het pad over het ecoduct konden we voor de tweede maal over de snelweg en kwamen in heidegebied.

Het terrein werd mij steeds bekender. Nadat we de hei achter ons hadden gelaten kwamen we op de brede bospaden aan de noord-oost kant van Oosterbeek terecht. Hier en daar wat saai met veel grof puin, zodat je nog goed moest opletten waar je stapte. De volgende verzorgingspost stond – hoe kon het ook anders – bij Hartenstein. Wederom goed verzorgd en ik heb de tijd genomen om wat te eten en drinken. Hans had een paar kilometer ervoor aangegeven last van zijn maag te hebben en bleef wat achter. Ik verwachtte hem bij de verzorgingspost nog wel te treffen, maar achteraf bleek dat hij toen al een aardig grote achterstand op mij had.

De verzorgingspost bij Hartenstein

Via de heuvels op en rond de stuwwal van Oosterbeek, bereikten we landgoed Duno en de Westerbouwing. Eigenlijk vond ik het wel best dat we na zo’n 31 km de meeste hoogtemeters gehad hadden. Wat volgde was een saai stuk door de uiterwaarden tussen Oosterbeek, de Rijn en het treinspoor. Moraal was even ver te zoeken.

Herinneringskruis

Dat veranderde toen we op 37 km bij de militaire begraafplaats in Oosterbeek aankwamen. Eerst weer wat recupereren bij de derde en laatste verzorgingspost en toen met gepast respect de begraafplaats op. Alle lopers hadden een houten herinneringskruisje meegekregen met het verzoek die ergens langs de route te plaatsen. De meeste lopers kozen, net als ik, ervoor dat bij een militair graf te doen. Ik zocht een graf waar ik nog geen kruisje bij zag staan en vrij willekeurig bleef ik hangen bij het graf van C.D. Spires. Een Britse chauffeur die op 24 jarige leeftijd zijn leven ver van huis verloor. Heel eerlijk kreeg ik een brok in mijn keel. Ik kan elke dag doen wat ik wil, dankzij hen die vochten voor mijn vrijheid. Het klinkt cliché, maar zo voelde het wel.

Hoewel ik niet lang ben blijven rondhangen, waren de benen en het lijf stram geworden. Het kostte me zo’n 2 km om weer op gang te komen. Gelukkig ging het verder in een vrij rechte lijn richting het centrum van Arnhem.

Met uiteindelijk 4:33 uur op de klok en bijna 44 km in de benen finishte ik aan de voet van de John Frostbrug. Een mooi evenement, waar ik met veel genoegen op terugkijk.