Terugblik 2018

Het einde van het jaar is weer bereikt. Tijd om nog één keer achterom te kijken. Hoe was dit jaar op loopgebied?

Als ik goed geteld heb staan er iets meer dan 1900 km’s op de teller. Dat is een fractie minder dan vorig jaar, maar wel te verklaren doordat ik in 2017 trainde voor twee marathons én dat ik afgelopen zomer minder liep als gevolg van een achillespeesblessure.

Ik heb aan slechts 4 wedstrijdjes meegedaan; allemaal trails. Ik vind het prima.Als ik niet (hard)loop dan lees ik graag boeken. Zeker als het goede boeken over hardlopen zijn. In de afgelopen weken las ik het verhaal van Scott Jurek (‘Naar het noorden’). Jurek beschrijft, samen met zijn vrouw Jenny, hun avontuur om de snelste tijd neer te zetten op de Appelachian Trail in Amerika. Wil je een beetje een beeld hebben van hoe dat was? Check dan de documentaire op Netflix van ‘Speedgoat’ (‘Made to be broken’), die een jaar na Jurek het record alweer aanscherpte. Ik besluit nu ter plekke om toch mijn boeken-pagina, die al een jaar in concept is aangemaakt, maar eens te publiceren.

2019

Wat gaat het nieuwe jaar brengen? We zullen het zien. Als eerste en enige wedstrijd staat nu de Dutch Coast Ultra (50 km) op het programma. Ik kijk er naar uit om mijn eerste echte ultra te lopen. Die van de Bridge to bridge telt dan toch eigenlijk niet mee.

Verder maak ik weinig plannen. Met een druk gezin en werk is het toch altijd lastig om te plannen, dus de trainingen werk ik met enige regelmaat ook aan de randen van de dag af. Zondagochtend heel vroeg vertrekken voor mijn lange duurloop is geen uitzondering gebleken.

Ultrarunning: Bridge to Bridge Freedom Trail

Afgelopen zaterdag, 8 september, was de eerste officiële editie van de Bridge to Bridge Freedom Trail. Een zogenaamde van A-naar-B trail; vanaf de Ginkelse Heide naar de John Frost-brug in Arnhem. Een route van 44 km die ons langs alle historische plekken van de Operatie Market Garden voerde. Letterlijk en figuurlijk in de voetsporen van hen die hun leven waagden voor de vrijheid van de Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog.

Parachutes open overhead as waves of paratroops land in Holland during operations by the 1st Allied Airborne Army. September 1944 (foto: wikimedia)

Het zou voor mijn palmares betekenen dat ik mijn 6e marathon kon bijschrijven, maar tevens ook mijn allereerste ultraloop! Immers, alles meer dan de 42,2km telt als een ultra….zelfs als dat maar 1,5 km is.

In de voetsporen van

Deze trailwedstrijd (eigenlijk geen wedstrijd, maar een herinneringsloop) werd georganiseerd door de organisatie van Bridge to Bridge en MudSweatTrails uit Zoetermeer. Samen met Hans had ik me begin dit jaar ingeschreven en het zou het sportieve hoogtepunt van dit jaar worden. Allebei werden we dit jaar ultralopers…. 🙂

Herdenkingsmonument Ginkelse heide

Het begon zaterdagochtend rustig. De starttijd van 13:00 uur gaf ons ruim de tijd om op Papendal ons startnummer op te halen en rustig een broodje en koffie te nuttigen. Met een tweetal bussen werden we keurig op tijd naar de start op de Ginkelse heide gebracht.

Een oud-commando sprak ons voor de start toe en wenste ons succes. In tegenstelling tot de manschappen van vroeger, wisten alle lopers dat ze ‘s avonds weer thuis zouden zijn. Moe en voldaan, maar niet dood of gewond. Na de peptalk startten we in groepen van ca. 40 personen. Maar niet nadat we in in een speciaal hiervoor opgezette legertent een geluidsimpressie te horen kregen van een soldaat die op het punt staat uit zijn vliegtuig te springen. Op weg naar het onbekend

Een oud-commando sprak ons vooraf toe.

Jullie tocht zal ook heroïsch zijn, maar één ding is zeker: vanavond zijn jullie gewoon weer thuis. (oud-commando)

Hans en ik hebben al veel gebieden rondom Arnhem gezien tijdens onze duurlopen, maar het gebied rond de Ginkelse heide kenden we nog niet. Een kronkelig zandpad bracht ons na een paar kilometer weer in het bos en onder de A12 door. Met veel single tracks, maar toch ook de nodige verharde stukken kwamen we na ongeveer 14 km bij de eerste verzorgingspost. Midden op de hei bij Wolfheze was een voedseldropping gedaan in de vorm van winegums, ontbijtkoek en zoute pinda’s. Dat ging er allemaal goed in.

op de Wolfhezer heide was een voedseldropping gedaan.

Na Wolfheze zetten we koers richting Papendal om onder het befaamde tunneltje door te gaan. De route ging hier over dezelfde paden als de Arnhem-Rhenen Trail, die ik in augustus nog als training had gelopen. Met het pad over het ecoduct konden we voor de tweede maal over de snelweg en kwamen in heidegebied.

Het terrein werd mij steeds bekender. Nadat we de hei achter ons hadden gelaten kwamen we op de brede bospaden aan de noord-oost kant van Oosterbeek terecht. Hier en daar wat saai met veel grof puin, zodat je nog goed moest opletten waar je stapte. De volgende verzorgingspost stond – hoe kon het ook anders – bij Hartenstein. Wederom goed verzorgd en ik heb de tijd genomen om wat te eten en drinken. Hans had een paar kilometer ervoor aangegeven last van zijn maag te hebben en bleef wat achter. Ik verwachtte hem bij de verzorgingspost nog wel te treffen, maar achteraf bleek dat hij toen al een aardig grote achterstand op mij had.

De verzorgingspost bij Hartenstein

Via de heuvels op en rond de stuwwal van Oosterbeek, bereikten we landgoed Duno en de Westerbouwing. Eigenlijk vond ik het wel best dat we na zo’n 31 km de meeste hoogtemeters gehad hadden. Wat volgde was een saai stuk door de uiterwaarden tussen Oosterbeek, de Rijn en het treinspoor. Moraal was even ver te zoeken.

Herinneringskruis

Dat veranderde toen we op 37 km bij de militaire begraafplaats in Oosterbeek aankwamen. Eerst weer wat recupereren bij de derde en laatste verzorgingspost en toen met gepast respect de begraafplaats op. Alle lopers hadden een houten herinneringskruisje meegekregen met het verzoek die ergens langs de route te plaatsen. De meeste lopers kozen, net als ik, ervoor dat bij een militair graf te doen. Ik zocht een graf waar ik nog geen kruisje bij zag staan en vrij willekeurig bleef ik hangen bij het graf van C.D. Spires. Een Britse chauffeur die op 24 jarige leeftijd zijn leven ver van huis verloor. Heel eerlijk kreeg ik een brok in mijn keel. Ik kan elke dag doen wat ik wil, dankzij hen die vochten voor mijn vrijheid. Het klinkt cliché, maar zo voelde het wel.

Hoewel ik niet lang ben blijven rondhangen, waren de benen en het lijf stram geworden. Het kostte me zo’n 2 km om weer op gang te komen. Gelukkig ging het verder in een vrij rechte lijn richting het centrum van Arnhem.

Met uiteindelijk 4:33 uur op de klok en bijna 44 km in de benen finishte ik aan de voet van de John Frostbrug. Een mooi evenement, waar ik met veel genoegen op terugkijk.

4PCTN: 4 Parken City Trail Night edition

Vorige week vrijdag, 25 mei, was de allereerste editie van de 4 Parken City Trail Night edition. Net als de ‘overdag-versie’ wordt deze georganiseerd door Dorothea Bil van www.trailxperience.nl.

Ik had me al ver van tevoren ingeschreven, maar toen het eindelijk zover was, kampte ik met een flinke verkoudheid. Balen! Even getwijfeld om niet te gaan, maar zo’n wedstrijdje – letterlijk – om de hoek wilde ik toch niet laten schieten. Als het echt niet meer zou gaan, kon ik altijd nog uitstappen.

Het is best raar om op vrijdagavond nog te gaan lopen. Normaal zit ik dan met een biertje of zo voor de TV, maar nu moest ik toch echt om negen uur mijn spullen pakken en daarna richting de skeelerbaan van Thialf Arnhem. Dat ik niet echt fit was bleek achteraf; de volgende dag kwam ik tot de conclusie dat ik de hele wedstrijd op mijn gewone (weg)schoenen had gelopen in plaats van mijn trailschoenen die ik eigenlijk aan had willen doen. Hmm…

Maar goed, ik zou starten om 22:15 uur en toen ik rond kwart voor tien aankwam zag ik al een paar bekenden klaar staan. Zij startten in de ronde van 22:05. Ok, startnummer ophalen, hoofdlampje controleren en na een kleine toespraak van Dorotha gingen we ook echt om 22:15 uur van start. Ik spreek iemand die speciaal vanuit Hoorn voor deze wedstrijd naar Arnhem is gereden. Na afloop tref ik hem niet meer, maar via Strava lees ik dat hij het een geweldige ervaring vond. En zo is het.

In een klein groepje van ca. 8 man gaan we over de bekende, maar donkere paden van Sonsbeek, Zijpendaal, Gulden Bodem, Klarenbeek, Hoogte80. Alles is keurig verzorgd: verkeersregelaars op alle gevaarlijke plekken en zelfs drie verzorgingsposten met cola, chips, snoepjes, etc. Perfect voor elkaar! Ik bedank ze allemaal terwijl ik er langsloop; volgens mij waarderen ze het. Zij offeren hun vrijdagavond op om voor onze veiligheid te zorgen.

Man, dit was toch eigenlijk wel heel leuk om te doen! De verkoudheid werd niet zo erg dat ik moest opgeven, maar ik heb rustig aan gedaan en na 17,5km en 1:47u kwam ik rond middernacht bij de finish. Persoonlijk onthaald door Dorothea en met een leuk aandenken nog even napraten met Peter en Vincent onder het genot van een alcoholvrij biertje. Peter ging lopend naar huis (de kilometervreter), maar niet voordat ‘ie nog doodleuk vertelde dat hij de dag erna (feitelijk dezelfde dag dus) ook nog even de Stuwwalloop in Oosterbeek zou doen. Nou, hij liever dan ik.

De finish van 4PCTN. Iedereen gelijk alles op Facebook zetten?!

Ik heb nog ruim drie dagen last van spierpijn gehad. Voor mijn doen erg lang. Blijkbaar heeft die verkoudheid er lichamelijk toch nog wel wat ingehakt. Desondanks erg genoten en wat mij betreft is de 4PCTN een blijvertje in mijn agenda.

Trailmarathon Wezep/Wapenveld

Deze marathon op 12 mei stond al geruime tijd met potlood in mijn agenda, maar op het moment dat ik besloot me in te schrijven was ‘ie net een dag daarvoor volgelopen…. Hier en daar wat rondvragen leverde aanvankelijk niets op, maar een kennis op LinkedIn die ook op de deelnemerslijst stond blijkt toch niet te kunnen. Mooi zo! Ik loop dus op zijn nummer. Dank Jeroen!

Ik had niet speciaal getraind, hoewel twee weken hiervoor liep ik op een zondagochtend ‘gewoon’ eventjes 35 km. En dat voelde eigenlijk heel goed! Dus een trailmarathon zou ook wel lukken….dacht ik.

Klaar voor de start

Op de zaterdag was het het toch wel een beetje warm, maar de loop bleek

Bos, heide en trappetjes

zoals verwacht lekker kleinschalig. Ik schat in dat we met ongeveer 25 mannen en vrouwen aan de start stonden. Het gebied kende ik; immers een paar weken geleden heb ik hier 30 km rond het Heerderstrand gelopen. Het is veel bos, een klein beetje heide en een paar hoogtemeters. Goed te doen dus.

 

 

 

De eerste 20 km liepen ook eigenlijk wel prima. Rustig aan, niet op laten naaien om te versnellen. Bij de eerste verzorgingspost stond mij vader en hij is op elke post nadien ook blijven wachten. Fijn!

The old man and me

 

Met nog iets meer dan de helft te gaan, viel het met toch wat zwaarder dan ik had gehoopt. Dan maar wat meer wandelen. Tussen 25 en 35 km zat voor mij het zwaarste stuk. Warm en mijn maag was niet helemaal op orde. De eerste gedachten om het bijltje erbij neer te gooien spookten door mijn hoofd. Bij de laatste verzorgingspost (35 km) besluit ik om toch een gelletje te nemen. Dat kon op twee manieren uitpakken: kotsend uitstappen of toch een opleving en die laatste 7 km rustig uitlopen. Gelukkig voor mij werd het het laatste.

Na net geen 5 uur kom ik over de finish. Voor mijn gevoel was ik ergens net onder het midden van het veld geëindigd. Later lees ik in de uitslagen dat ik 16e van de 19 ben geworden. Ik vermoed dat sommige lopers helemaal niet zijn komen opdagen.

At last! The finish!

Moe, een beetje teleurgesteld, maar wel weer met een marathon op de teller, rij ik terug naar huis.

Klein Zwitserland trail (verslag)

Dichtbij huis ligt de Posbank. Een fantastisch gebied om in te kunnen hardlopen. Sinds een paar jaar wordt daar de Klein Zwitserland trail georganiseerd door local trailrunner Dorothea Bil (www.trailxperience.nl). Vorig jaar heb ik hem niet gelopen, omdat het een week voor (of na?) de marathon van Rotterdam was. Dit jaar heb ik geen serieuze marathons op het programma, dus ik loop gewoon waar ik zin in heb.

Actiefoto

Dorothea is ook de organisator van de 4 Parken City trail (zowel de dag- als nachteditie) en staat erom bekend dat ze in bekend terrein toch onbekende paadjes weet te vinden. Dat bleek ook tijdens deze KZT.

Misschien was het omdat de trailwedstrijd zo dichtbij huis was, want ik heb nauwelijks nagedacht wat ik allemaal nodig had. Een rugzak volgooien met wat eten en drinken, racevest mee en snel op de racefiets springen. Best lekker om eerst een kilometer of 5 in te fietsen. Ik loop met een paar andere lopers van Ciko. Ook Hans, loopmaatje van mijn vorige loopgroep, is van de partij, maar hij krijgt z’n maag niet op orde.

Voor de start eerst nog een selfie voor de appgroep van Ciko groep 5/6:

Selfie! (vlnr: Jan-Albert, Dorothea, Hans, Cordien en fotograaf Jan)

De route begint vanaf de scouting op camping Beekhuizen en gaat al snel over paadjes die ik inderdaad nog nooit heb belopen. Het weer is goed. De stemming is goed. What can go wrong? Nou, dat je bijvoorbeeld wel water meeneemt, maar de energierepen vergeet? Foutje. Aangezien de eerste van de twee drinkposten al op 6 km staat (en ik die opzettelijk voorbij loop), moet ik wachten tot het 16 kilometerpunt voordat ik weer wat kan eten. Het is gelukkig nog voor de serieuze hongerklop dat ik bij de tweede drankpost een beker cola en wat chocolade naar binnen werk. Lekker! Alle hoogtepunten van de Posbank komen voorbij: bos, heide, heuvels, trappen, mul zand.

Op 18 km (van de 22) lopen we vlak langs de finish, maar voordat we aan de pannenkoek mogen, moeten die laatste 4 kilometer nog wel behoorlijk dalen en stijgen. In 2 uur en 5 minuten, én met bijna 600 hoogtemeters op de teller, passeer ik de finish. Een prima besteding van Tweede Paasdag!

 

Programma 2018

Een paar weken geleden had ik nog vrij weinig concrete (trail)wedstrijden op het programma staan. Maar op één of andere manier dienen de leuke loopjes zich vanzelf aan.

Ik heb me al ingeschreven voor de Bridge to Bridge Freedom Trail (44 km) en deze week kwam een mailing voorbij van de organisatie van de Klein Zwitserland trail: de 4Parken City Night trail. Een nachttrail door de parken van Arnhem. Zo’n ervaring, vlakbij huis wil ik niet laten schieten, dus ik schrijf me snel in voor de 18 km, ‘s avonds om 22:oo uur.

Zo vult de agenda zich toch aardig vanzelf. 🙂

4parkencitytrail

Eerste mini ultra: Bridge to Bridge freedom trail

Het kan soms raar lopen. Eind vorig jaar droomde ik nog maar vaag van een ultraloop. Een loop langer dan de marathonafstand; 50 km leek me al heel wat. Over nog langere afstanden moet ik voorlopig toch echt niet denken.

Zaterdagochtend klets ik in de Runnersworld winkel wat over loopdoelen in 2018 en het gesprek komt op de Bridge to Bridge trail. Die had ik vorig jaar al gezien, toen het voor de eerste maal werd georganiseerd.

Met de marathon van Amsterdam nog in het vooruitzicht was dat vorig jaar geen optie. Maar nu ligt het anders. Ik heb geen specifieke plannen en de herdenking van operatie Market Garden, waar de Bridge to Bridge loop onderdeel van is, bezoeken we elk jaar. De luchtlandingen op de Ginkelse Heide vind ik elke keer weer indrukwekkend. Hoe tof zou het zijn als ik die herdenking trailend zou kunnen doen?!

Ik schrijf me direct in voor de 44 km’s van deze B2B freedom trail en heb daarmee mijn allereerste (mini) ultraloop te pakken! Eigenlijk kan ik niet wachten tot het zover is.

Wisent wintertrail: door de drek

Op de laatste dag van het jaar heb ik voor de tweede maal de Wisent Wintertrail gelopen. Een heerlijk kleinschalig en weinig pretentieus loopje in Apeldoorn. Zonder tijdregistratie, zonder verzorging, maar met een keurig uitgezet parcours en snert en oliebollen na afloop.

Vorig jaar ontdekt en ook dit jaar was ik weer van de partij. De afstand zou 23 km zijn, maar de vorige keer kwam ik op iets meer dan 24 en ditmaal op 21. Gemiddeld genomen redelijk goed dus.

‘s Morgens op oudjaarsdag naar Apeldoorn gereden. Startnummer ophalen (iedereen loopt met nummer 2017), kopje koffie en kijken waar Dafne en Hans blijven. De afspraak was dat ik samen met Hans rustig die 23 km zou doen; Dafne volgt op haar eigen tempo. Maar ik zie wel Dafne, maar geen Hans. ‘Voel me niet lekker’ (gisteren wel uit eten met drank erbij… hmm..) Nou ja, dan zelf lekker genieten.

Start vanaf een voetbalveld

Het parcours is hier en daar wat gewijzigd, maar het kronkelt nog steeds lekker door het Ordenbos en op drie vierkante kilometer leggen we allemaal die halve marathon af. Door de blubber, dat wel! Mijn hemel wat was het modderig. Gelukkig steeg de temperatuur al tot zo’n 11 graden waardoor een korte broek en t-shirt prima konden. Na afloop sokken en schoenen in een vuilniszak en de benen afspoelen en huppakee.

Het is niet dat ik nu zo’n ervaren trailatleet ben (integendeel), maar ik vond het wel hilarisch op te zien wat menig deelnemer op z’n rug meesjouwde. Rugzakken zo groot als boodschappentassen. Ga je onderweg kamperen ofzo?! Ja, er was geen verzorging onderweg, maar hallo, het zijn ook maar 23 km’s! Een beetje water, misschien een reep of banaan mee en gaan. Nou goed, de route ging zoals gezegd door het relatief kleine Ordenbos en leverde na afloop volgens Su

Even fotootje bij de eerste uitkijktoren.

unto 271 D+ op. Veel kleine heuveltjes en de organisatie heeft daarnaast slim gebruik gemaakt van enkele klimmetjes nabij de Apenheul. Van uitkijktoren naar uitkijktoren gingen. Over trappetjes en keurig geharkte grasvelden.

Het was heel modderig en ook flink veel omgevallen bomen en takken met opstoppingen en wandelen tot gevolg.

In mijn beleving was deze wintertrail vorig jaar leuker. Toch heb ik er weer van genoten om zo het jaar af te sluiten. Eind december ben ik zeer waarschijnlijk weer van de partij.